P / prīvo
verb transitive #651

prīvo

2nd PP prīvāre · 3rd PP prīvāvi · 4th PP prīvātum · conj. 1st
To bereave; deprive; rob
To bereave, deprive, rob, strip of any thing (class.; cf.: orbo, viduo).
With abl.: haec meretrix meum erum ... privavit bonis, luce, honore, Plaut.…
With abl.: haec meretrix meum erum ... privavit bonis, luce, honore, Plaut. Truc. 2, 7, 20: donis privatus sum, id. ib. 2, 7, 56: aliquem approbatione, Cic. Ac. 2, 19, 61: praepositio in privat verbum eā vi, quam haberet, si in praepositum non fuisset, id. Top. 11, 48: aliquem somno, id. Att. 9, 10, 1: se oculis, id. Fin. 5, 29, 87: aliquem vitā, id. Phil. 9, 4, 8: aliquem communi luce, id. Quint. 23, 74: patriam aspectu suo, id. Fam. 4, 9, 3: cibo, Lucr. 1, 1038: lumine, Ov. P. 1, 1, 53: fide, Stat. Th. 2, 695.—
With gen. (anteclass.): me cum privares tui, Afran. ap. Non. 498, 17 (Com. Rel.…
With gen. (anteclass.): me cum privares tui, Afran. ap. Non. 498, 17 (Com. Rel. p. 156 Rib.).—
With acc. (ante-class.): quod res vis hunc privari pulcras quas uti solet? Nov.…
With acc. (ante-class.): quod res vis hunc privari pulcras quas uti solet? Nov. ap. Non. 500, 16 (l. l. p. 224 Rib.).—
To free; release; deliver
To free, release, deliver from any thing; with abl.: aliquem injuriā, Cic. Agr. 1, 4, 13: exsilio, id. Att. 1, 16, 9: molestiā, id. ib. 12, 26, 2: dolore, id. Fin. 1, 11, 37: dolore, Lucr. 1, 60: dominis superbis, id. 2, 1091: formidine, Hor. S. 2, 7, 77.—Hence,
privatives
prīvantĭa, ĭum, n., privatives, a transl. of the Gr. στερητικά: sunt enim alia contraria, quae privantia licet appellemus Latine, Graece appellantur στερητικά, Cic. Top. 11, 48.—
prīvātus, a, um, P. a.
prīvātus, a, um, P. a.
Apart from the State; peculiar to one's self; belonging to an individual
Apart from the State, peculiar to one's self, of or belonging to an individual, private (opp. publicus or communis; cf. domesticus; class.): nihil privati ac separati agri, Caes. B. G. 4, 1: utatur privatis ut suis, Cic. Off. 1, 7, 20: privatus illis census erat brevis, Commune magnum, Hor. C. 2, 15, 13: vestem mutare privato consensu, opp. publico consilio, Cic. Sest. 12, 27: de communi quicquid poterat, ad se in privatam domum sevocabat, id. Quint. 3, 13: res quae ipsius erant privatae, private property, id. ib. 4, 15: privatae feriae vocantur sacrorum propriorum, velut dies natales, Fest. p. 242 Müll.—
not in public; official life; private
Esp., of persons, not in public or official life, private, deprived of office: cum projectis fascibus et deposito imperio, privatus et captus ipse in alienam venisset potestatem, Caes. B. C. 2, 32; Liv. 3, 41: vir privatus, a private individual, one who is not a magistrate, or in any public office: privato viro imperium extra ordinem dare, Cic. Phil. 11, 10, 25: Bibulus ex iis, qui privati sunt, id. Fam. 1, 1, 3: privatus an cum potestate, id. Inv. 1, 25, 35: privati, opp. reges, id. Div. 1, 40, 89.—
Of things: aedificia, isolated, apart from the villages, Caes. B. G. 1, 5: vita…
Of things: aedificia, isolated, apart from the villages, Caes. B. G. 1, 5: vita privata et quieta, a private life, withdrawn from State affairs, Cic. Sen. 7, 22.—
in private; in public; for private use
Neutr. absol. in the phrases in privato, in private, opp. in publico, in public, Liv. 39, 18: in privatum, for private use: tabernas vendidit in privatum, id. 40, 51: ex privato, from one's private property: tributum ex privato conferre, id. 30, 44.—
a man in private life; citizen
Subst.: prīvātus, i, m. (sc. homo), a man in private life, citizen (opp. magistratus): hic qualis imperator nunc privatus est, Plaut. Capt. 1, 2, 63: an vero P. Scipio pontifex maximus Ti. Gracchum privatus interfecit; Catilinam nos consules perferemus? Cic. Cat. 1, 1, 3.—Plur., Cic. Leg. 3, 19, 43: consilium dedimus Sullae, privatus ut altum Dormiret, Juv. 1, 16.—
private; not imperial; not belonging to the emperor or to the imperial family
In the time of the emperors, private, i. e. not imperial, not belonging to the emperor or to the imperial family: id sibi (Domitiano) maxime formidolosum, privati hominis (i. e. Agricolae) nomen supra principis attolli, Tac. Agr. 39: ut summum fastigium privati hominis impleret, cum principis noluisset, Plin. Ep. 2, 1, 2: spectacula, not given by the emperor, Suet. Ner. 21.—Adv.: prīvā-tō, at home (very rare for the class. privatim, q. v.): privato nos tenuissemus, Liv. Fragm. ap. Prisc. p. 1009 P.