P / prō-cĭĕo
verb transitive

prō-cĭĕo

2nd PP prō-cĭēre · 3rd PP prōcĭtum · conj. 2nd
to call forth; demand
perf., cĭtum, 2, v. a., to call forth, demand (post-class.): matrem procitum plurimi venerunt, Liv. Andron. ap. Paul. ex Fest. p. 225 Müll. (a transl. of the Homeric τόσσοι μητέρʼ ἐμὴν μνῶνται, Od. 1, 248).—
Procitum testamentum dicebatur velut procatum, provocatum, id est irritum ac…
Procitum testamentum dicebatur velut procatum, provocatum, id est irritum ac ruptum, Paul. ex Fest. p. 225 Müll.