P / prōflīgātĭo
noun

prōflīgātĭo

gen. prōflīgātōnis · gender feminine · decl. 3rd
1. profligo.
Ruin; destruction
Ruin, destruction (post-class.): bonorum profligatio, Aus. Per. Od. 2.—
A settling; collection; pr
A settling, collection: debitorum, Cod. Th. 6, 30, 10; Novell. Th. 2, 26 pr.