P / prō-gnātus
adjective

prō-gnātus

fem. prō-gnāta · neut. prō-gnātum
Part. [gnatus, natus, from nascor]
born; descended; sprung
born, descended, sprung from some one; of children or descendants.
a child; descendant
Lit.: CORNELIVS LVCIVS SCIPIO BARBATVS GNAIVOD PATRE PROGNATVS, first Epitaph of the Scipios; SO, PROGNATVM PVBLIO, ninth Epitaph of the Scipios: corpore Tartarino (i. e. Chao) prognata Paluda virago (i. e. Minerva, Aër), Enn. ap. Varr. L. L. 7, § 37 Müll. (Ann. v. 510 Vahl.): Sosiam Davo prognatum patre, Plaut. Am. 1, 1, 209: a meo patre prognatus, id. Men. 5, 9, 20: bonis prognatam, Ter. Phorm. 1, 2, 65; Hor. S. 1, 6, 78; 1, 2, 70: Romulus deo prognatus, Liv. 1, 40.—As subst.: prōgnātus, i, m., a child, descendant (ante-class.): parentes, Patria et prognati, children, Plaut. Am. 2, 2, 20: Herculei prognati, the descendants of Hercules, Plaut. Cas. 2, 6, 46; cf.: Tantalo prognatus, Pelope natus, i. e. Atreus, grandson of Tantalus, Cic. Tusc. 3, 12, 26: ex Cimbris Teutonisque prognati, Caes. B. G. 2, 29: Galli ab Dite patre prognati, id. ib. 6, 18: Venere, Cael. ap. Cic. Fam. 8, 15, 2: Delphis prognatus Pythius Apollo, Naev. Bell. Punic. 2, 20: quali genere prognatus? Plaut. Aul. 2, 2, 35: Castor gaudet equis, ovo prognatus eodem Pugnis, Hor. S. 2, 1, 26.—
sprung; grown forth by extension
Transf., of plants, sprung or grown forth: Peliaco quondam prognatae vertice pinus, Cat. 64, 1: harundines in palude prognatae, Plin. 9, 16, 23, § 56.