A / ac-commŏdo
verb transitive

ac-commŏdo

3rd PP ac-commŏdāvi · 4th PP ac-commŏdātum
(better, adc.)
to fit; adapt one thing to another; to lay
to fit or adapt one thing to another, to lay, put, or hang on (in good prose, esp. in Cic., very freq.), constr. with ad, dat., or absol.
Lit.: coronam sibi ad caput, Cic. de Or. 2, 61, 250: clupeum ad dorsum, Plaut. Trin. 3, 2, 93: gladium dextrae, Lucil. ap. Cic. Tusc. 4, 21, 48; so, hastam dextrae, Sil. 5, 146: calauticam capiti, Cic. Fragm. Or. in Clod. 5; so, lateri ensem, Verg. A. 2, 393; absol.: insignia, Caes. B. G. 2, 21, 5.—
to prepare for any use
In gen., to prepare for any use: Arabus lapis dentifriciis adcommodatur crematus, Plin. 36, 21, 41, § 153.
to adjust; adapt to; to accommodate to figuratively
Trop., to adjust or adapt to, to accommodate to: meum consilium adcommodabo ad tuum, Cic. Fam. 9, 7; so id. Att. 10, 7; 12, 32; id. Leg. 3, 2 al.—Hence, with se, to adapt one's self to another's opinion, wishes, etc., to conform to, to comply with: omnes qui probari volunt, ad eorum qui audiunt arbitrium et nutum totos se fingunt et adcommodant, Cic. Or. 8, 24: alicui de aliqua re, to be compliant to one in any thing: peto a te ... ut ei de habitatione adcommodes, id. Fam. 13, 2. —
to bring a person; thing to something; to apply
In gen., to bring a person or thing to something, to apply: testes ad crimen, Cic. Verr. 1, 18, 55: vim ad eloquentiam, id. Or. 7: curam pratis, etc., to apply, Quint. 1, 12, 7: nonnullam operam his studiis, id. 1, 10, 15; cf. 1, 8, 19: verba alicui (equival. to dare), id. 6, 1, 27; cf. 11, 1, 39 al.: intentionem his, Plin. Ep. 2, 5, 2 al.— Hence, with se (in a more general sense than above), to apply or devote one's self to, to undertake: se ad rem publicam et ad res magnas gerendas, Cic. Off. 1, 21; of property, to lend it to one for use: si quid iste suorum aedilibus adcommodavit, Cic. Verr. 2, 4, 57.—Hence, accommŏdātus, a, um, P. a., fitted or adapted to, suitable, conformable, or appropriate to (only in prose; in poetry, accommodus is used), with ad or dat.: puppes ad magnitudinem fluctuum adcommodatae, Caes. B. G. 3, 13: oratio ad persuadendum adcommodata, Cic. Ac. 1, 8: quae mihi intelligis esse adcommodata, conformable to my interest, id. Fam. 3, 3. —Comp.: oratio contionibus concitatis adcommodatior, id. Clu. 1; so Caes. B. G. 3, 13: nobis accommodatior, Quint. 4, 1, 5; Suet. Ner. 8.—Sup.: exemplum temporibus suis adcommodatissimum, Cic. Fragm. Corn. 7; so Plin. 13, 3, 6, § 26; Plin. Ep. 5, 19, 7; Quint. 12, 10, 63 al.Adv.: accommŏ-dāte, fitly, suitably, agreeably: dicere quam maxime adc. ad veritatem, Cic. de Or. 1, 33, 149.—Comp., id. Or. 33, 117.— Sup., id. Fin. 5, 9, 24.