P / prŏpĭtĭātĭo
noun

prŏpĭtĭātĭo

gen. prŏpĭtĭātōnis · gender feminine · decl. 3rd
an appeasing; atonement; propitiation by extension
an appeasing, atonement, propitiation (post-class.), Macr. Somn. Scip. 1, 7: propitiatio placatio est, Isid. Orig. 15, 4; Ambros. Cant. 2, 14; Vulg. Lev. 23, 28 et saep.—Transf.: ipse est propitiatio pro peccatis nostris, Vulg. 1 Joh. 2, 2.