P / prōvŏcātor
noun

prōvŏcātor

gen. prōvŏcātōris · gender masculine · decl. 3rd
a challenger
In gen., a challenger to combat, Liv. Epit. 48 med.; Just. 10, 3, 3; 33, 4, 12; Gell. 9, 13, 4; Flor. 2, 17, 11.—
a kind of gladiator
In partic., a kind of gladiator, Cic. Sest. 64, 134; Inscr. Orell. 2566 and 2568.