P / pūrĭfĭco
verb transitive

pūrĭfĭco

2nd PP pūrĭfĭcāre · 3rd PP pūrĭfĭcāvi · 4th PP pūrĭfĭcātum · conj. 1st
purus-facio
to make clean; to cleanse; purify
to make clean, to cleanse, purify (postAug.).
Lit.: luteos pedes aquā, Plin. 30, 11, 28, § 93: tunicas (oculorum) lacrimationum salivis, id. 11, 37, 54, § 147: favum, id. 21, 14, 49, § 83: agrum, Gell. 19, 12, 11: regnum, Just. 10, 3, 2.—
to purify with religious rites; to expiate; atone for figuratively
Trop., to purify with religious rites, to expiate, atone for: se a concubitu mariti, Suet. Aug. 94: se, Plin. 8, 1, 1, § 2: quod ille infamavit, te purifica, Lampr. Alex. 7; Paul. Nol. Carm. 6, 72.—Of animals, Plin. 10, 41, 57, § 116.