Q / quā^drĭangŭlus
adjective

quā^drĭangŭlus

fem. quā^drĭangŭla · neut. quā^drĭangŭlum
quattuor-angulus
four-cornered; quadrangular; a quadrilateral figure
four-cornered, quadrangular (post-Aug.); figura, Plin. 13, 22, 38, § 118: herba quadriangulo caule, id. 25, 6, 27, § 63: membrum, Aus. Epigr. 128. — As subst.: quădrĭangŭlum, i, n., a quadrilateral figure, quadrangle, Prisc. Fig. Num. p. 417; cf. quadrangulum.