Q / quā^drŭplex
adjective

quā^drŭplex

gen. quā^drŭpleĭcis
quattuor-plico.
Fourfold; quadruple
Fourfold, quadruple: pecunia, Plaut. Curc. 5, 2, 21: ordo, Liv. 30, 10: quadruplici radice, Plin. 27, 8, 38, § 60.—*
four poetic
Poet., in gen., four: stellae, Cic. Arat. 92.—
a fourfold amount
As subst.: quā^drŭplex, ĭcis, n., a fourfold amount: gubernatoribus duplex, magistris quadruplex dedit, Liv. 45, 42, 1.