Q / quămobrem
adverb

quămobrem

(or ), quam-ob-rem (class.).
Interrog; for what reason? on what account? wherefore? why? Am
Interrog., for what reason? on what account? wherefore? why? Am. Scelestissumum te arbitror. So. Nam quamobrem? Am. Quia, etc., Plaut. Am. 2, 1, 2: quem ad finem? ... quamobrem? quam ob causam? Cic. Verr. 2, 5, 29, § 75; id. Fin. 1, 5, 15.— In indirect questions: cum quaereret quam ob rem Ariovistus non decertaret. Caes. B. G. 1, 50. —
Rel; from which cause; reason
Rel., from which cause or reason, wherefore, why: hoc est homini, quamobrem vitam amet, Plaut. Ps. 5, 1, 11; id. Most. 2, 1, 66; id. Aul. 4, 10, 6: multae sunt causae, quamobrem cupio abducere, Ter. Eun. 1, 2, 65; Cic. Fam. 3, 10, 1: verum illud est, quamobrem haec commemorarim, Cic. Verr. 2, 4, 60, § 135: si res reperietur, quam obrem videantur, id. Rosc. Am. 3, 8; id. Caecin. 33, 96.—
on which account; for which cause; wherefore
At the beginning of a sentence, as a particle of transition, on which account, for which cause, wherefore: quamobrem quaeso a vobis, Asiatici testes, Cic. Fl. 27, 65: quamobrem quoniam, etc. ... utar eā clausulā, etc., id. Fam. 2, 4, 2; 10, 10, 1.