Q / quĕrĭtor
verb frequentative intransitive

quĕrĭtor

2nd PP quĕrĭtāri
to complain vehemently
gen. plur. part. queritantūm, Paul. Nol. Carm. 10, 147), v. freq. n. [id.], to complain vehemently (post-Aug.): queritantibus sociis, Plin. Pan. 29, 4: flentes queritantesque, Tac. A. 16, 34.