R / rādīco
verb intransitive

rādīco

2nd PP rādīcāre · 3rd PP rādīcāvi · conj. 1st
to strike root; take root
v. dep. n. [id.], to strike root, take root (post-Aug.).
Form radico, Cassiod. H. E. 2, 6. —
Form radico, Cassiod. H. E. 2, 6. —
having roots
Form radicor: mergi facile radicantur, Col. 4, 2, 2; Plin. 13, 4, 8, § 36; 18, 7, 10, § 51 al.—Hence, rādīcātus, a, um, having roots: semina, Col. Arb. 20 fin.; Pall. Febr. 10, 1; 18, 1; 19, 2 al.
rooted figuratively
Trop.: et radicavi in populo honorificato (i. e. ego sapientia), have found a home, struck root, Vulg. Ecclus. 24, 16: in caritate radicati et fundati, id. Eph. 3, 17. —rādīcātus, a, um, rooted, Sid. Ep. 5, 10 fin.