R / rĕdĭ-vīvus
adjective

rĕdĭ-vīvus

fem. rĕdĭ-vīva · neut. rĕdĭ-vīvum
That lives again
That lives again (late Lat.; cf. recidivus): Christus, Prud. Cath. 3, 204.—
Renewed; renovated; old material used again
Renewed, renovated, of old building-materials used as new: redivivus rudus (opp. novum), Vitr. 7, 1: unam columnam efficere ab integro novam, nullo lapide redivivo, Cic. Verr. 2, 1, 56, § 147. — Subst.: rĕdĭ-vīvum, i, n., old material used again in building: quasi quicquam redivivi ex opere illo tolleretur ac non totum opus ex redivivis constitueretur, Cic. Verr. 2, 1, 56, § 148; cf.: redivivum est ex vetusto renovatum, Fest. p. 273 Müll.