R / rĕdŭvĭa
noun

rĕdŭvĭa

gen. rĕdŭviae · gender feminine · decl. 1st
A hangnail
A hangnail on the finger: rediviam quidam, alii reluvium appellant, cum circa ungues cutis se resolvit, Fest. p. 270, 17 Müll.; cf. Paul. ex Fest. p. 271, 11 ib.; so, redivia, Titin. ib.: reduviae, Plin. 30, 12, 37, § 111; 28, 4, 8, § 40.— Prov.: cum capiti mederi debeam, reduviam curo, i. e. to be busy about trifles, Cic. Rosc. Am. 44, 128. —
a remainder; remnant; fragment by extension
Transf., a remainder, remnant, fragment: escarum, Sol. 32, 25: conchyliorum, id. 9, 9.