R / rĕfŭgĭum
noun

rĕfŭgĭum

gen. rĕfŭgii · gender neuter · decl. 2nd
a recourse; a taking refuge
a recourse, a taking refuge (mostly post-Aug.; cf.: perfugium, asylum).
Lit. (not in Cic.).
Abstr.: ad naves, Front. Strat. 1, 11 fin. — In plur.: portas refugiis…
Abstr.: ad naves, Front. Strat. 1, 11 fin. — In plur.: portas refugiis profugorum aperuere, Just. 11, 4, 9. —
a place of refuge; a refuge
Concr., a place of refuge, a refuge: silvae tutius dedere refugium, Liv. 9, 37: refugium abscondendi causā servo praestare, Dig. 11, 3, 1, § 2.—In plur., Front. Strat. 1, 3 fin.: refugia aperire, Dig. 7, 1, 13, § 7: quos refugia montium receperunt, Just. 2, 6, 11.—
a refuge figuratively
Trop., a refuge: regum, populorum, nationum portus erat et refugium senatus, * Cic. Off. 2, 8, 26; Suet. Tib. 35: Dominus refugium pauperi, Vulg. Psa. 9, 9.—In plur.: refugia salutis, Just. 14, 2, 8.