R / rĕ-murmŭro
verb transitive intransitive

rĕ-murmŭro

2nd PP rĕ-murmŭrāre · conj. 1st
to murmur back; remurmur poetic
to murmur back, remurmur (poet.).
Neutr
Neutr.: remurmurat unda, Verg. A. 10, 291: pinus remurmurat, Stat. S. 5, 1, 153. —
Act.: carmina remurmurat echo, Calp. Ecl. 4, 28. —
Act.: carmina remurmurat echo, Calp. Ecl. 4, 28. —
to murmur back; object figuratively
Trop., to murmur back, object: si quis quid remurmurat, Front. Ep. ad Amic. 2, 6.