R / rĕ-prōmitto
verb transitive

rĕ-prōmitto

2nd PP rĕ-prōmittere · 3rd PP rĕ-promīsi · 4th PP rĕ-promissum · conj. 3rd
to promise in return; to engage; bind one
Lit., mercant. t. t., to promise in return, to engage or bind one's self: repromittam istoc tibi nomine solutam rem futuram, Plaut. As. 2, 4, 48; id. Curc. 5, 2, 67; Cic. Rosc. Com. 13, 39; Suet. Claud. 20; Just. 22, 2, 5.—
to promise in; return by extension
Transf., in gen., to promise in return, etc.: non mehercule, inquit, tibi repromittere istuc quidem ausim, Cic. Brut. 5, 18: ad hunc gustum totum librum repromitto. Plin. Ep. 4, 27, 5; Suet. Tib. 17.— *
To promise again; anew
To promise again or anew: imperaturum repromittens, Suet. Oth. 4.