R / rĕpugnantĭa
noun

rĕpugnantĭa

gen. rĕpugnantiae · gender feminine · decl. 1st
A resistance; opposition;
A resistance, opposition; concr.: (natura) hanc dedit repugnantiam apibus (sc. cuspidem), a means of defence, Plin. 21, 13, 45, § 78.—
A contradiction; contrariety; incompatibility
A contradiction, contrariety, incompatibility, repugnance: rerum, Cic. Phil. 2, 8, 19: utilitatis, id. Off. 3, 4, 17: naturae (opp. concordiae), Plin. 22, 23, 49, § 106: repugnantiam inducere, Cic. Off. 3, 7, 34.