R / rĕ-vĕnĭo
verb intransitive

rĕ-vĕnĭo

2nd PP rĕ-vĕnīre · 3rd PP rĕvēni · 4th PP rĕventum · conj. 4th
to come again; come back; to return
to come again, come back, to return (class.; cf.: redeo, revertor).
Lit., absol.: reveni, ut illum persequar, Plaut. Merc. 4, 1, 3; so id. Men. 5, 3, 4; Tac. A. 12, 59: domum, Plaut. Am. 1, 1, 33; 2, 2, 13; id. Bacch. 4, 9, 125; Cic. de Or. 1, 38, 175; 1, 40, 181 sq.; id. Balb. 11, 28; cf.: domum de hippodromo, Plaut. Bacch. 3, 3, 27: in urbem, Tac. A. 4, 74 fin.: huc, Plaut. Bacch. 4, 9, 143; id. Most. 1, 1, 54; id. Mil. 3, 2, 49; id. Trin. 1, 2, 119 al.: ex longinquo, Tac. A. 2, 24 fin.
figuratively
Trop. (Plaut.): in eum nunc haec revenit res locum, ut, etc., Plaut. Bacch. 4, 2, 24: cum eo reveni ex inimicitiā in gratiam, id. Stich. 3, 1, 8.—Impers. pass.: inter eos rursum si reventum in gratiam est, Plaut. Am. 3, 2, 61 (a little before, redeunt rursum in gratiam).