S / scĭus
adjective

scĭus

fem. scia · neut. scium
knowing; having knowledge
knowing, having knowledge of a thing (mostly ante- and post-class., and rare for sciens, gnarus, peritus).
absol
Absol.: neque quemquam invenit scium, Pac. ap. Prisc. p. 634: mulieres plus sciae, Petr. 63, 9: puto eos prudentes et scios mendacia defendenda suscipere, knowingly, wittingly, Lact. 3, 24 fin.; Vulg. Ecclus. 21, 18.—
With gen.: rerum, Lact. 2, 14, 6: Latinae linguae, Macr. S. 6, 9 fin.
With gen.: rerum, Lact. 2, 14, 6: Latinae linguae, Macr. S. 6, 9 fin.