S / scrūtātor
noun

scrūtātor

gen. scrūtātōris · gender masculine · decl. 3rd
a searcher; scrutinizer; examiner
a searcher, scrutinizer, examiner, investigator (postAug.).
Lit.: salutatoribus scrutatores semper apposuit, Suet. Claud. 35; Just. 38, 1, 9.—Poet.: profundi pelagi, i. e. fishermen, Stat. S. 3, 1, 84; 3, 3, 92: auri, Luc. 4, 298.—
an examiner figuratively
Trop., an examiner, investigator: fati, Luc. 5, 122: cognitionum, Amm. 22, 8, 10: cordis, Vulg. Sap. 1, 6.