S / sculpo
verb transitive

sculpo

2nd PP sculpere · 3rd PP sculpsi · 4th PP sculptum · conj. 3rd
cf. γλύφω, to hollow out, grave; also scalpo, γλάφω
to carve; cut; grave
to carve, cut, grave, chisel in stone, brass, wood, etc.; to form, fashion, or produce by carving, graving, etc. (very rare but class.; in the MSS. very freq. interchanged with scalpere).
Lit.: non est e saxo sculptus aut e robore dolatus, * Cic. Ac. 2, 31, 100: niveum mirā arte Sculpsit ebur, Ov. M. 10, 248: quid sculptum infabre, quid fusum durius esset, Hor. S. 2, 3, 22: denticulos in coronis, Vitr. 1, 2; Luc. 3, 224: in gemmā ancoram, Just. 15, 4, 4.—
figuratively
things wrought out; elaborated
Dicet scripta et, ut Demosthenes ait, si continget, et sculpta, i. e. things wrought out, elaborated, Quint. 12, 9, 16.—
In animo ejus sculptum, App. Dogm. Plat. 2, p. 23, 11.
In animo ejus sculptum, App. Dogm. Plat. 2, p. 23, 11.