A / at-tempĕro
verb transitive

at-tempĕro

2nd PP at-tempĕrāre · conj. 1st
to fit; adjust; accommodate
to fit, adjust, accommodate (only in the foll. exs.): gladium sibi adtemperare, i. e. accommodare, Sen. Ep. 30, 8: paenula, ut infundibulum inversum, est attemperata, Vitr. 10, 12, 2.—Hence, * attempĕrātē, adv., opportunely, seasonably, = accommodate, commode: Itane attemperate evenit, hodie in ipsis nuptiis Ut veniret, antehac numquam? Ter. And. 5, 4, 13.