S / sēductor
noun

sēductor

gen. sēductōris · gender masculine · decl. 3rd
seduco, I. B. 2.
a misleader; seducer
a misleader, seducer (eccl. Lat.), Aug. Tract. in Johan. 29; id. in Psa. 63, 15; Vulg. 2 Johan. 7; cf.: seductor, πλάνος, ὰπατητής, Gloss. Phil.