A / at-tollo
verb transitive

at-tollo

2nd PP at-tollere · conj. 3rd
(, arch.), no
to lift; raise up; raise
perf. or sup., 3, v. a., to lift or raise up, raise, elevate, lift on high (in the poets and postAug. prose writers very frequent, but not in Cic.; syn.: tollo, erigo).
to raise up the juggler; to help him up; to raise
Lit.: super limen pedes attollere, Plaut. Cas. 4, 4, 1: signa, id. ib. 2, 6, 5: pallium attollere, i. e. accingere (v. accingo), * Ter. Eun. 4, 6, 31: illum (regem) omnes apes ... saepe attollunt umeris, Verg. G. 4, 217: Nec semel irrisus triviis attollere curat Fracto crure planum, to raise up the juggler, to help him up, * Hor. Ep. 1, 17, 58 Schmid: parvumque attollite natum, lift up, Ov. M. 9, 387: caput, id. ib. 5, 503: oculos humo, id. ib. 2, 448: Et contra magnum potes hos (oculos) attollere solem, Prop. 1, 15, 37: Sed non attollere contra Sustinet haec oculos, Ov. M. 6, 605: Attollens Joseph oculos vidit etc., Vulg. Gen. 43, 29: timidum lumen ad lumina, Ov. M. 10, 293: vultus jacentes, id. ib. 4, 144: corpus ulnis, id. ib. 7, 847: manus ad caelum, Liv. 10, 36: cornua e mari, Plin. 9, 27, 43, § 82: attollite portas, principes, Vulg. Psa. 23, 7; 23, 9: mare ventis, Tac. Agr. 10; cf.: Euphratem attolli, swollen, id. A. 6, 37: se in femur, raises himself on his thigh, Verg. A. 10, 856: se in auras, Ov. M. 4, 722: se recto trunco, id. ib. 2, 822: attollentem se ab gravi casu, Liv. 8, 7, 6: a terrā se attollentem, Plin. 21, 11, 36, § 62.— With middle signif.: e mediis hunc (sc. Atlantem) harenis in caelum attolli prodidere, Plin. 5, 1, 1, § 6: attollitur monte Pione, id. 5, 29, 31, § 115.—Of buildings, to raise, erect, build: immensam molem, Verg. A. 2, 185: arcem, id. ib. 3, 134: attollitur opus in altitudinem XXXX. cubitis, Plin. 36, 5, 4, § 30: turres in centenos vicenos[que] attollebantur, Tac. H. 5, 11.—Poet.: cum die stativorum campum alacritate discursu pulvere attolleres, Plin. Pan. 14, 3; cf. Verg. A. 9, 714.—
to raise; elevate; exalt figuratively
Trop., to raise, elevate, exalt, sustain; also, to enlarge, aggrandize, to render prominent or conspicuous, to extol (so esp. freq. in Tac.): Punica se quantis attollet gloria rebus, Verg. A. 4, 49: ultro implacabilis ardet Attollitque animos, id. ib. 12, 4: ad consulatūs spem attollere animos, Liv. 22, 26: rectos ac vividos animos non ut alii contundis ac deprimis, sed foves et attollis, Plin. Pan. 44, 6: Frangit et attollit vires in milite causa, Prop. 5, 6, 51: attollique suum laetis ad sidera nomen vocibus, Luc. 7, 11: quanto Ciceronis studio Brutus Cassiusque attollerentur, were distinguished, Vell. 2, 65 Ruhnk. (cf. Cic. Phil. 11, 14: animadverti dici jam a quibusdam exornari etiam nimium a me Brutum, nimium Cassium ornari); so, insignibus triumphi, Tac. A. 3, 72; id. H. 2, 90; 3, 37; 4, 59; id. Agr. 39: res per similitudinem, Quint. 8, 6, 68: his (frons) contrahitur, attollitur (is drawn up or raised), demittitur, id. 11, 3, 78: belloque et armis rem publicam, Tac. H. 4, 52: cuncta in majus attollens, id. A. 15, 30: sua facta, suos casus, id. Agr. 25.— Form attolo, of doubtful meaning: Quis vetat qui ne attolat? Pac., Trag. Rel. p. 82 Rib.: Custodite istunc vos, ne vim qui attolat neve attigat, id. ib. p. 105 (= auferre or afferre, Non.).