S / sīcundē
adverb

sīcundē

si-unde; cf. sicubi, from si-ubi
if from anywhere
if from anywhere (rare but class.): sicunde potes, erues, qui decem legati Mummio fuerint, Cic. Att. 13, 30, 3: sicunde spes aliqua se ostendisset, Liv. 26, 38: sicunde hostis appareat, Suet. Calig. 51: sicunde discederet, id. ib. 4.