A / auctĭōnor
verb deponent

auctĭōnor

2nd PP auctĭōnārī · 3rd PP auctĭōnātus · conj. 1st
Neutr; to hold an auction; public sale
Neutr., to hold an auction or public sale, make a sale by auction: ut in atriis auctionariis potius quam in triviis aut in compitis auctionentur, Cic. Agr. 1, 3: ait se auctionatum esse in Galliā, id. Quinct. 6, 23: Rullum hastā positā cum suis formosis finitoribus auctionantem, id. Agr. 2, 20: difficultates auctionandi proponere, Caes. B. C. 3, 20, 3.—*
to buy at auction
As v. a., to buy at auction: bona condemnatorum, Ascon. ad Cic. Verr. 2, 1, 23.