S / spectāmen
noun

spectāmen

gen. spectāmĭnis · gender neuter · decl. 3rd
a mark; sign; proof
= specimen, a mark, sign, proof: spectamen bono servo id est, Ut absente ero rem sui eri diligenter Tutetur, Plaut. Men. 5, 6, 1.—
a sight; scene; spectacle
= spectaculum, a sight, scene, spectacle (Appuleian): miserum funestumque spectamen aspexi, App. M. 4, p. 151, 35: novum et memorandum, id. ib. 7, p. 193, 23.