S / spurcĭtĭa
noun

spurcĭtĭa

gen. spurcĭtiae · gender feminine · decl. 1st
(nom. collat. form , Lucr. 6, 977; abl. spurcitie, App. M. 8, p. 214, 33), spurcus
filth; dirt; smut
filth, dirt, smut, dung (rare; not in Cic.).
Lit., Col. 1, 5, 8; 12, 17, 2; Plin. 33, 4, 21, § 69; plur., Varr. R. R. 3, 16, 17: spurcitias suum laudant, Plin. 17, 9, 6, § 52.—
figuratively
Trop.: alicujus, Afran. ap. Non. 393, 33: patris, id. ib. 394, 4.