S / spurco
verb transitive

spurco

2nd PP spurcāre · 3rd PP spurcātum · conj. 1st
to make filthy; to befoul; defile
perf., ātum, 1, v. a. id., to make filthy, to befoul, defile (rare; syn.: polluo, contamino).
Lit.: si quis fimo aliquem pertuderit, luto oblinierit, aquā spurcaverit, Dig. 47, 11, 1: vinum, ib. 9, 2, 27: ex istoc loco spurcatur nasum odore inlutili, Plaut. Men. 1, 2, 57.—*
P. a figuratively
Trop.: senectus Spurcata impuris moribus, Cat. 108, 2.—P. a.: spurcātus, a, um, sup.: helluo spurcatissimus, most foul, Cic. Dom. 10, 25 B. and K.