S / stinguo
verb transitive

stinguo

2nd PP stinguĕre · conj. 3rd
cf. stig; Gr. στίζω; cf. also Germ. ersticken
to quench; extinguish poetic
to quench, extinguish (poet. and very rare, for the usu. extinguo): ut cernere possis Evanescere paulatim stinguique colorem, Lucr. 2, 828: ignes stingui, id. 1, 666; so, stinguuntur radii (solis), Cic. poët. Fragm. ap. Prisc. p. 882: stinguens praeclara insignia caeli, id. ib.: ardorem membris, Lucr. 4, 1098.