S / stĭpŭlo
verb transitive #880

stĭpŭlo

2nd PP stĭpŭlāre · conj. 1st
(collat. form of stipulor)
to exact; bargain for; stipulate
to exact, bargain for, stipulate, Symm. Ep. 1, 11: ἐπερωτῶ, stipulo, Gloss.; mostly pass.: Suetonius autem passivo protulit in IIII. Pratorum, Laetoria, quae vetat minorem annis viginti quinque stipulari (ἐπερωτᾶσθαι), Prisc. 8, 4, 21, p. 794 P.; cf. id. 18, 19, 149, p. 1164 ib.—Part. pass.: pecunia stipulata (for promissa), Cic. Rosc. Com. 5, 14.