S / stŏmăchor
verb deponent intransitive

stŏmăchor

2nd PP stŏmăchārī · 3rd PP stŏmăchātus · conj. 1st
to be irritated; peevish; pettish
v. dep. n. and a. [stomachus, II.], to be irritated, peevish, pettish, vexed, angry, or out of humor; to fume, fret (class.; esp. freq. in Cic.; syn.: irascor, succenseo).
Neutr; quod; si
Neutr.: si stomachabere et moleste feres, plura dicemus, Cic. Fam. 15, 16, 3; so (with irasci) id. Brut. 95, 326.—With abl.: jucundissimis tuis litteris stomachatus sum in extremo, Cic. Fam. 10, 26, 1: proximam stomachandi occasionem adripio, Sen. Ep. 12, 2.—With quod: non dubito, quin mirere atque etiam stomachere, quod tecum de eādem re agam saepius, Cic. Att. 16, 16, F, § 17.— With si: stomachabatur senex, si quid asperius dixeram, Cic. N. D. 1, 33, 93.—With cum and abl.: stomachari cum aliquo, i.e. to quarrel with him, Cic. de Or. 2, 66, 267. —With ob and acc.: cum prave sectum stomacheris ob unguem, Hor. Ep. 1, 1, 104. —
to be angry; vexed at; irritably
Act., to be angry or vexed at any thing (very rare, and only with the general objects aliquid or omnia). stomachor omnia, Cic. Att. 14, 21, 3: si quid stomachor, August. ap. Suet. Tib. 21; cf.: id equidem adveniens mecum stomachabar modo, Ter. Eun. 2, 3, 32: Venus stomachata biles Venereas, nursing, App. M. 5, p. 172, 31.—Hence, * stŏmăchanter, adv., irritably, peevishly, pettishly: arridens, Aug Vit. Beat. med.