S / striblīgo
noun

striblīgo

gen. striblīgĭnis · gender feminine · decl. 3rd
and , , perh. kindr. with στρεβλός, twisted, awry
an impropriety in language; a solecism
an impropriety in language, a solecism (ante- and post-class.): soloecismus Latino vocabulo a Sinnio Capitone ejusdemque aetatis aliis imparilitas appellatus, vetustioribus Latinis stribligo dicebatur, a versurā videlicet et pravitate tortuosae orationis, tamquam strobiligo quaedam, Gell. 5, 20, 1; Arn. 1, 36.