S / stŭpĕ-făcĭo
verb transitive

stŭpĕ-făcĭo

2nd PP stŭpĕ-făcere · 3rd PP stŭpĕfēci · 4th PP stŭpĕfactum · conj. 3rd-io
to make stupid; senseless; to benumb
to make stupid or senseless, to benumb, deaden, stun, stupefy (rare; usu. in the part. perf.).
verb. fin
In verb. fin.: privatos luctus stupefecit publicus pavor, Liv. 5, 39; Sil. 9, 122.—Pass.: ut nostro stupefiat Cynthia versu, Prop. 2, 13 (3, 4), 7.—
stupefied; stunned
In part. perf., stupefied, stunned: quem stupefacti dicentem intuentur? * Cic. de Or. 3, 14, 53: spectas tuam stupefacta figuram, Ov. H. 14, 97: ingenti motu stupefactus aquarum, Verg. G. 4, 365; Sen. Thyest. 547; Luc. 4, 633; Val. Fl. 6, 228.