S / sŭb-īrascor
verb deponent intransitive

sŭb-īrascor

2nd PP sŭb-īrascī · 3rd PP sŭb-īrascātus · conj. 3rd
to be somewhat angry; somewhat angry
v. dep. n., to be somewhat angry (Ciceronian): interdum soleo subirasci, Cic. Fin. 2, 4, 12: brevitati litterarum, id. Fam. 11, 24, 1: in Epirum quod me non invitas, subirascor, id. Att. 9, 7, 7.—Hence, sŭbīrātus, a, um, P. a., somewhat angry: tibi, Cic. de Or. 1, 16, 72; id. Fam. 3, 9, 1: anus subiratior, App. M. 4, p. 154 (dub. al. iratior).