S / sŭbornātor
noun

sŭbornātor

gen. sŭbornātōris · gender masculine · decl. 3rd
an instigator; suborner
an instigator, abettor, suborner (post-class.): subornatores ac delatores puniuntur, Paul. Sent. 5, 13: servorum, Lampr. Commod. 19 fin.: subornatore et conscio praefecto praetorio, Amm. 15, 5 med.