S / subsessor
noun

subsessor

gen. subsessōris · gender masculine · decl. 3rd
a waylayer; lier-in-wait
a waylayer, lier-in-wait (post-Aug.).
Lit.: subsessores vocantur, qui occisuri aliquem delitescunt, Serv. Verg. A. 11, 268; cf. id. ib. 5, 498: subsessores cum venabulis, Petr. 40, 1.—
figuratively
Trop.: alieni matrimonii, Val. Max. 2, 1, 5; 7, 2, ext. 1; cf.: subsessoris et adulteri persona, Arn. 4, p. 142.