S / sub-sisto
verb transitive intransitive

sub-sisto

2nd PP sub-sistere · 3rd PP stĭti · conj. 3rd
I
Neutr; to take a stand; position
Neutr., to take a stand or position, to stand still, remain standing; to stop, halt.
absol
In gen.: reliqui in itinere substiterant, Caes. B. C. 2, 41: in locis campestribus, id. ib. 1, 79: in eodem loco, Hirt. B. G. 8, 16: ad insulam Tauridem, Auct. B. Alex. 45, 1: circa ima (opp. ad summa niti), Quint. prooem. § 20.—Absol.: quo proelio sublati Helvetii audacius subsistere ... coeperunt, Caes. B. G. 1, 15: substitit Aeneas et se collegit in arma, Verg. A. 12, 491; 12, 622; Petr. 111, 8; 115, 8; Plin. 8, 4, 5, § 9: in aliquo flexu viae ... occultus subsistebat, stationed himself in ambush, Liv. 22, 12; so, occultus, id. 9, 23.—
Of things: substitit unda, Verg. A. 8, 87: amnis, Plin. Pan. 30, 4: lacrimae,…
Of things: substitit unda, Verg. A. 8, 87: amnis, Plin. Pan. 30, 4: lacrimae, Quint. 11, 1, 54: ros salsus in alarum sinu, Plin. 27, 9, 47, § 71: subsistit radius cubiti, remains in its place, Cels. 8, 16: substitit auspicii lingua timore mali, Ov. H. 13, 86.—
in particular
To stay; tarry; abide
To stay, tarry, abide, remain in a place: locus ubi nationum subsisterent legati, Varr. L. L. 5, § 155 Müll.: erimus ibi die dedicationis: subsistemus fortasse et sequenti, Plin. Ep. 4, 1, 6: intra tecta (opp. in aperto vagari), id. ib. 6, 16, 15: ut eā die domi subsisteret, orabat, Vell. 2, 57, 2.—
to remain alive
Esp. (late Lat.), to remain alive, Dig. 34, 4, 30, § 3; Vulg. Job, 32, 22.—
To make a stand; to stand firm; hold out; to withstand
To make a stand, i. e. to stand firm, hold out; to withstand, oppose, resist: nisi suffulcis firmiter, Non potes subsistere, Plaut. Ep. 1, 1, 78: Hannibali atque ejus armis, Liv. 27, 7: clipeo juvenis, Verg. A. 9, 806.—
Of things: quod neque ancorae funesque subsisterent, neque, etc., stood, held…
Of things: quod neque ancorae funesque subsisterent, neque, etc., stood, held out, Caes. B. G. 5, 10.—
figuratively
to stop; halt; pause; to stay
In gen., to stop, halt, pause; to stay, continue, remain, subsist: subsistere (in dicendo), Quint. 4, 5, 20; Ov. M. 12, 147: subsistit omnis sententia, Quint. 8, 5, 27: altius ibunt qui ad summa nitentur, quam qui circa ima substiterint, id. 1, prooem. 20: intra priorem paupertatem subsistere, Tac. A. 12, 53: equitum nomen subsistebat in turmis equorum publicorum, still remains or subsists only in, etc., Plin. 33, 1, 7, § 30: servum quoque et filium familias procuratorem posse habere aiunt: et quantum ad filium familias, verum est: in servo subsistimus, we pause, hesitate, are in doubt, Dig. 3, 3, 33; 12, 1, 32.—
in particular
To stand still; to come to a stop; to cease
To stand still permanently, i. e. to come to a stop, to cease: substitit ut clamor pressus gravitate regentis, Ov. M. 1, 207: ingeniumque meis substitit omne malis, id. H. 15, 196: si nihil refert, brevis an longa sit ultima, idem pes erit; verum nescio quo modo sedebit hoc, illud subsistet, Quint. 9, 4, 94.—
To stand; withstand; be adequate to
(Acc. to A. 2. c.) To stand, withstand, be adequate to, sustain, support a thing: non si Varronis thesauros haberem, subsistere sumptui possem, Brut. ap. Cic. Fam. 11, 10, 5: tantis periclis, Claud. ap. Eutr. 2, 368: liti, Dig. 21, 2, 62, § 1.—
To stand by; support
To stand by, support any one (Appuleian): meis extremis aerumnis subsiste, App. M. 11, p. 257, 39; so id. ib. 2, p. 126, 23; 3, p. 139, 28; 5, p. 167, 9; 6, p. 174, 14. —
To stand; hold good; to subsist
To stand or hold good, to subsist (late Lat.): non eo minus sententia adversus te latā juris ratione subsistit, Cod. Just. 2, 13, 14; 7, 2, 11.—
To withstand; make resistance
To withstand, make resistance: aut hanc esse veram religionem, cui ad vincendum tanta vis inest, aut illam falsam, quae subsistere non potest, Lact. 4, 27, 6.—
to make a stand against; withstand; encounter
Act. (acc. to I. A. 2. c.), to make a stand against, withstand, encounter any one (very rare): praepotentem armis Romanum subsistere, Liv. 9, 31: feras, id. 1, 4.