S / suc-cĭdo
verb intransitive

suc-cĭdo

2nd PP suc-cĭdere · 3rd PP suc-cĭdi · conj. 3rd
to fall under
to fall under any thing. *
In gen.: lorica quod e loris de corio crudo pectoralia faciebant: postea…
In gen.: lorica quod e loris de corio crudo pectoralia faciebant: postea succidit Gallica e ferro sub id vocabulum, i. e. were comprehended under the word, Varr. L. L. 5, § 116 Müll.—
to sink under one; sink down; sink poetic
Pregn., to sink under one's self, sink down, sink (poet. and in post-Aug. prose).
Lit.: genua inedia succidunt, Plaut. Curc. 2, 3, 30; so, artus, Lucr. 3, 156: omnia fragore, id. 5, 109: terra repente, id. 5, 482: in mediis conatibus aegri Succidimus, Verg. A. 12, 911: imperfecta sublabantur aut succidant, Sen. Ep. 71, 35: continuo labore gravia genua succiderant, Curt. 9, 5, 7.—
figuratively
Trop.: mens succidit, Sen. Ep. 71, 24: mendax Dardania domus, id. Agam. 863.