S / suc-collo
verb transitive

suc-collo

2nd PP suc-collāre · 3rd PP suc-collāvi · 4th PP suc-collātum · conj. 1st
(), , collum
to take upon the neck; shoulder; to shoulder
to take upon the neck or shoulder, to shoulder (very rare): apes fessum (regem) sublevant, et si nequit volare, succollant, Varr. R. R. 3, 16, 8 (for which: attollunt umeris, Verg. G. 4, 217): vicissim succollantibus (lecticam), Suet. Claud. 10 med.: succollatus et a praesente comitatu imperator consalutatus, id. Oth. 6 med.; Plin. 35, 10, 37, § 117.