S / sŭpĕr-ēmĭnĕo
verb transitive intransitive

sŭpĕr-ēmĭnĕo

2nd PP sŭpĕr-ēmĭnēre · conj. 2nd
to overtop; to appear; be above poetic
to overtop, to appear or be above, to rise above (poet. and in post-Aug. prose).
Act.: victor viros supereminet omnes, Verg. A. 6, 857: umero undas, id. ib. 10,…
Act.: victor viros supereminet omnes, Verg. A. 6, 857: umero undas, id. ib. 10, 765: fluctus omnes, Ov. Tr. 1, 2, 49: quas omnes aspis supereminens, Amm. 22, 15, 27.—
Neutr; rising above; prominent; comp
Neutr.: ut olivae premantur et jus superemineat, Col. 12, 49, 1; Sen. Q. N. 5, 15, 1: herba paulum supereminens extra aquam, Plin. 26, 8, 33, § 50 (al. semper eminens).—Hence, sŭpĕrēmĭnens, entis, P. a., rising above, prominent; comp., Fulg. Cont. Virg. p. 146. —Sup., Aug. Spir. et Lit. 65.