S / suppĕtĭor
verb deponent intransitive

suppĕtĭor

2nd PP suppĕtĭārī · 3rd PP suppĕtiātus · conj. 1st
to come to the aid of; to assist absol
v. dep. n. [suppetiae], to come to the aid of, to assist, succor (very rare; most freq. in App.): quod mihi suppetiatus es, gratissimum est, Cic. Att. 14, 18, 2: miserrimo seni, App. M. 8, p. 210, 32.—Absol.: suppetiatum decurrunt anxii, run to aid, App. M. 4, p. 147, 9: proclamare suppetiatum, id. ib. 1, p. 108, 30; 8, p. 209, 35.