S / sur-rŏgo
verb transitive

sur-rŏgo

2nd PP sur-rŏgāre · 3rd PP sur-rŏgāvi · 4th PP sur-rŏgātum · conj. 1st
v. a.; publicists' t. t.
v. a.; publicists' t. t.
to cause to be chosen in place of another; to put in another; to substitute
Of the presider in the comitia, to cause to be chosen in place of another, to put in another's place, to substitute (class.): cum eidem essent (decemviri) nec alios surrogare voluissent. Cic. Rep. 2, 37, 62; 2, 36, 61; 2, 31, 55: collegam in locum Bruti, Liv. 2, 7, 6: collegam sibi, id. 3, 19, 1: praetorem in locum alicujus, id. 39, 39, 7: consules, id. 23, 24, 1: magistratibus non surrogatis, Val. Max. 6, 3, 2: ad magistratus subrogandos, Liv. 35, 6, 6.—*
Lex subrogatur, id est adicitur aliquid primae legi, Ulp. Reg. tit. 1, 3.
Lex subrogatur, id est adicitur aliquid primae legi, Ulp. Reg. tit. 1, 3.