S / sustentātus
noun

sustentātus

gen. sustentātūs · gender masculine · decl. 4th
a holding up; upright; a sustaining
a holding up or upright, a sustaining, support (postclass.): levia sustentatui, gravia demersui, App. Mag. p. 287, 34: cujus ille sustentatu, Aus. Per. 5.