T / trăgoedĭa
noun greek

trăgoedĭa

gen. trăgoediae · gender feminine · decl. 1st
= τραγῳδία,
a tragedy
a tragedy.
Lit., Plaut. Am. prol. 54; 93; id. Curc. 5, 1, 1; Cic. Sen. 7, 22; id. Phil. 11, 6, 13; Quint. 1, 5, 52; 1, 8, 6.—
by extension
Tragedy; the art of tragedy
Tragedy, the art of tragedy: paulum Musa Tragoediae Desit theatris, Hor. C. 2, 1, 9; Ov. Tr. 2, 381.—Personified: ingenti Tragoedia passu, Ov. Am. 3, 1, 11.—
A lofty; elevated style
A lofty or elevated style: neque istis tragoediis tuis ... perturbor, Cic. de Or. 1, 51, 219; so id. ib. 2, 55, 225.—
A great commotion; disturbance; a spectacle
A great commotion or disturbance; a spectacle: ejus Appiae nomen quantas tragoedias excitat! Cic. Mil. 7, 18: si tragoedias agamus in nugis, id. de Or. 2, 51, 205: in parvis litibus tragoedias movere, Quint. 6, 1, 36.