T / tranquillo
verb transitive

tranquillo

2nd PP tranquillāre · 3rd PP tranquillāvi · conj. 1st
tranquillus
to make calm; still; to calm
to make calm or still, to calm, still.
Lit. (very rare; syn. sereno): mare tranquillatur oleo, Plin. 2, 103, 106, § 234. —
by extension
Transf.: vultum, i. e. to clear up, brighten, Plaut. Capt. 1, 2, 21.—
to calm; compose; tranquillize figuratively
Trop., to calm, compose, tranquillize (class.): ut aut perturbentur animi aut tranquillentur, Cic. Top. 26, 98: animos, id. Fin. 1, 16, 50: tranquillatis rebus Romanis, Nep. Att. 4, 5: quid pure tranquillet, honos an dulce lucellum, Hor. Ep. 1, 18, 102.