T / translātīcĭus
adjective

translātīcĭus

fem. translātīcia · neut. translātīcium
() or , , translatum, v. transfero; in jurid. and publicists' lang.
handed down; transmitted; preserved by transmission
handed down, transmitted, preserved by transmission, hereditary, customary.
Lit.: edictum, an edict which a magistrate receives as made by his predecessors, Cic. Verr. 2, 1, 44, § 114; 2, 1, 45, § 117; id. Att. 5, 21, 11; Gell. 3, 18, 7: jus, Suet. Aug. 10. —
usual; common; the ordinary course of affairs by extension
Transf., usual, common: di sunt locuti more translaticio, Phaedr. 5, 7, 24: funus, Suet. Ner. 33: postulationes, id. ib. 7 fin.: translatitia et quasi publica officia, Plin. Ep. 9, 37, 1: deformitas, Petr. 110: propinatio, id. 113: humanitas, id. 114: verba, Gell. 9, 9, 8: hoc tralaticium est, is common, old, Cic. Fam. 3, 8, 4: animalia (quaedam alicubi) non nasci, translaticium: invecta emori, mirum, Plin. 10, 29, 41, § 76; 7, 5, 4, § 39: nostri enim haec tralaticia, the ordinary course of affairs, Cael. ap. Cic. Fam. 8, 5, 2.—
Tropical; metaphorical; slightly
Tropical, metaphorical, Varr. L. L. 6, 7, §§ 55 and 64 Müll.—Adv.: translātīcĭē, slightly, carelessly, negligently, Dig. 37, 14, 1; 48, 16, 1; 36, 1, 55.