T / trĕmor
noun

trĕmor

gen. trĕmōris · gender masculine · decl. 3rd
a shaking; quaking; quivering
a shaking, quaking, quivering, trembling, tremor.
In gen. (class.; cf. trepidatio); terrorem pallor et tremor consequitur, Cic.…
In gen. (class.; cf. trepidatio); terrorem pallor et tremor consequitur, Cic. Tusc. 4, 8, 19; cf id. Ac. 2, 15, 48: quo tremore et pallore dixit! id. Fl. 4, 10: omnia corusca prae tremore fabulor, Plaut. Rud. 2, 6, 42: gelidusque per ima cucurrit Ossa tremor, Verg. A. 2, 121: subitus tremor occupat artus, id. ib. 7, 446; Ov M. 3, 40: donec manibus tremor incidat unctis, Hor. Ep. 1, 16, 23: tota tremor pertemptet equorum Corpora, Verg G 3, 250: errat per artus, Sen. Herc Oet. 706. — Plur., Plin. 24, 7, 24, § 40.—Personified: Frigus iners illic habitant Pallorque Tremorque, Ov. M. 8, 790.—
Of inanim. things: dum tremor (ignium) est clarus, Lucr. 5, 587. —
Of inanim. things: dum tremor (ignium) est clarus, Lucr. 5, 587. —
an earthquake
In partic., an earthquake: tremor terras graviter pertentat, Lucr. 6, 287; 6, 577; Claud. ap. Eutr. 2, 27.—In plur., Lucr. 6, 547; Ov. M. 6, 699; 15, 271; 15, 798; Luc. 7, 414; cf. Sen. Q. N. 6, 21, 3; Plin. 36, 10, 15, § 73.—
a dread by extension
Transf., act., like terror, of that which causes trembling, fear, etc., a dread, terror (very rare): (Cacus) silvarum tremor, Mart. 5, 65, 5; cf. id. 5, 24, 4: ponti, Petr. 123.